Yaprak için o sabah diğerlerinden farklıydı. Üzerinde bir türlü anlam veremediği bir his vardı: Üzüntü.Peki, bu davetsiz misafirden nasıl kurtulmalıydı? Onu bir balona üfleyip gökyüzüne mi bırakmalı yoksa kâğıttan bir gemiye bindirip uzaklara mı yollamalıydı?Okulda, bahçede ve arkadaşlarıyla oyun oyarken hep aynı soruyu sordu:Ne yapsam? Ne yapsam da üzüntümden kurtulsam?Yaprak, üzüntünün kaçınılması gereken bir his değil, bazen sadece eşlik edilmesi gereken bir yol arkadaşı olduğunu fark edebilecek mi?Oyunun iyileştirici gücüne dair sıcacık bir anlatı...
Internet Explorer tarayıcısının 9.0 ve daha eski sürümlerini desteklememekteyiz. Web sitemizi doğru görüntüleyebilmek için tarayıcınızı güncelleyebilirsiniz, güncelleyemiyorsanız başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsiniz.